پوشیدن کت و شلوار در ایران، به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی غرب، در دوران پهلوی شروع شد. پس از برگزاری انقلاب مشروطیت در سال 1906، محمدعلی شاه قاجار به منظور تحکیم روابط با کشورهای غربی، به همراه همسرش به سفری به اروپا رفت. در این سفر، شاه و همسرش به عنوان نخستین پادشاه و پادشاهزاده ایران، از لباس‌های غربی استفاده کردند و این موضوع آغاز یک جنبش پوشش غربی در ایران را به دنبال داشت.

در دوران پهلوی، با توجه به تلاش‌هایی که برای تحکیم روابط با کشورهای غربی صورت گرفت، پوشیدن لباس‌های غربی به شکل گسترده‌ای در جامعه مورد قبول قرار گرفت. در این دوران، استفاده از لباس‌ های غربی به عنوان نمادی از مدرنیته و پیشرفت در جامعه شناخته شد. این موضوع باعث شد که پوشش غربی، به خصوص کت و شلوار، به عنوان نمادی از طبقه متوسط و بالاتر در جامعه شناخته شود.